18. Turniej

Do turnieju pozostało kilka godzin. Filip po wczorajszym treningu tylko marzył, żeby spać przez kolejne dni. Jednak z samego rana obudził go Tytus.

- Co z tobą? Masz dzisiaj turniej do wygrania. - powiedział ochoczo. Chłopcy po chwili zeszli do stołówki na śniadanie. 

Tymczasem Ewelina z Krzyśkiem kończyli omawiać dokładnie swój plan. 

- I to się udać? Jak mam to zrobić? - Chłopak miał cały czas wątpliwości

- Normalnie. Przecież nikomu nie przyjdzie do głowy, że coś knujesz. - odpowiedziała Ewelina.

- Ale to może wydać się podejrzane. 

- Zaufaj mi. Jeśli to zrobisz idealnie to nikt się nie zorientuje. 

- Jak się nie uda, to co?

- Zwalamy winę na Zuzę. Wszystko omówione. Idę do swojej załogi. Muszę się mentalnie przygotować.

Turniej został zorganizowany w sali treningowej. Odsunięto z niej wszystkie przyrządy do ćwiczeń i na środku hali rozłożono specjalną ścieżkę z gumy. Wszyscy uczniowie zgromadzili się w pomieszczeniu, by kibicować swoim kolegom i śmiać się z przegranych. 

Za to przedstawiciele załóg z niecierpliwością czekali na rozpoczęcie turnieju. Niektórzy jeszcze trenowali sami ze sobą. Filip czul się trochę zestresowany. Nie wiedział jak sobie poradzi. Był ciekaw jak reaguje publiczność na bardzo zły występ. Miał nadzieję, że aż tak źle mu nie pójdzie. Nerwowo zaczął się rozglądać. Kątem oka zauważył Ewelkę rozmawiającą z nieznanym mu chłopakiem. Ciekawe co znowu wymyśliła? Dziewczyna idąc popchnęła Filipa.

- Uważaj jak łazisz. - powiedział Filip

- O, przepraszam. Mam nadzieję, że umiesz walczyć. - Ewelka splotła ręce na piersiach - Nasza widownia nie lubi nieudanych występów. Potrafią rzucać pomidorami. 

- Przestaniesz mnie straszyć?

- Słuchaj, masz przegrać turniej, bo tego pożałujesz. - Dziewczyna pochyliła się nad Filipem

- Nie będziesz mi rozkazywać.

- Jak chcesz - Dziewczyna odeszła od brata lekko się uśmiechając. Jej plan powolutku zaczął się spełniać.