36. Pertraktacje

Filip był coraz bardziej zaniepokojony nieobecnością Diany. Mimo, że zniknęła zaledwie dwie godziny temu. Chłopak postanowił spytać się innych osób, czy nie widziały czegoś podejrzanego. Filip zauważył w auli Elizę. Siedziała sama i przeglądała szkolny podręcznik. Filip nie pewnym krokiem do niej podszedł.

- Czego chcesz, cieniasie? - spytała się Eliza zza podręcznika.

- Nie widziałaś przypadkiem Diany?

- Nie zadaję się z byłymi załogantami. Nie, nie widziałam.

- Na pewno?

- Tak. Nie męcz mnie już. Widzisz, że jestem zajęta.

- Jesteś na sto procent pewna, że jej nie widziałaś?

- Ale ty jesteś męczący - dziewczyna krzyknęła i rzuciła książką - Co ty się nią tak interesujesz?

- To członek załogi, więc to nie powinno cię dziwić. My przynajmniej nikogo nie odtrącamy.

- Myślałam, że Blanka jest normalnym dowódcą, ale tolerancji kapusia bym się nie spodziewała.

- Ty nie jesteś inna. Jesteś fałszywą świnią.

- Co ty powiedziałeś?

- To co słyszałaś.

Eliza gestem ręki przywołała swoją załogę. Chłopcy pojawili się sekundę później. Zorion postanowił przepędzić Filipa. Pogroził chłopakowi swoimi szczypcami. Filip mocno się przestraszył i szybko uciekł zostawiając roześmianą Elizę i jej przyjaciół.

Diana domyśliła się tożsamości swoich porywaczy. Znajdowała się na Perle Atlantyku, a osobą odpowiedzialną za to wszystko jest sama pani kapitan. Jak ja jej nienawidzę. - pomyślała Diana.

Dowódca całej grupy stał naprzeciwko niej w rozkroku. W ręce trzymał drewnianą pałkę

- Możecie przestać się ukrywać. Wiem, kim jesteście, droga Ewelino. - powiedziała Diana.

Osoba westchnęła i z żalem ściągnęła kaptur oraz maskę. Przypuszczenia Diany były strzałem w dziesiątkę. Druga postać też się ujawniła. Tą osobą był Rafał.

- Długo będziesz mnie tutaj trzymać? - Różowowłosa spytała się pani kapitan.

- Aż wyjaśnisz mi, dlaczego donosiłaś. - odparła znudzona Ewelka.

- Możesz być pewna, że każdy się dowie jaka jesteś złośliwa.

- Naprawdę? To akurat wszyscy wiedzą. Ja natomiast mogę powiedzieć innym o twoim związku z Filipem, chyba, że wyjaśnisz swoje motywy donosicielstwa. - Ewelina zaczęła oglądać trzymany przedmiot.

- Jesteś wstrętna.

- Dziękuję, za komplement. To co, dogadamy się?

- Doniosłam na ciebie, bo nie mogłam patrzeć, jak robisz Filipowi na złość. Obiecałam sobie, że nigdy na nikogo nie doniosę, ale po twoim ostatnim wyczynie nie wytrzymałam.

- To ciekawe, bo ja nie miałam z tym nic wspólnego.

- Nie pleć głupstw.

- To ty nie pleć. - granatowowłosa popatrzyła Dianie w oczy - Dam ci dobrą radę - zanim na kogoś doniesiesz, upewnij się, czy ta osoba jest na pewno winna.

- Możesz mnie teraz wypuścić. Powiedziałam, co miałam do powiedzenia.

- Prawdę mówiąc, to nie jestem przekonana do twojej wersji.

- Mówię prawdę.

- Musimy cię oduczyć donosicielstwa. - zwróciła się do Rafała - zawieś ją na haku.

Rafał na dźwięk polecenia wbił wzrok w podłogę.

- Ogłuchłeś? Podobno zwierzyłeś się Aśce, że cię o nic nie proszę. Jaki masz teraz problem?

- Moim zdaniem to nie w porządku. - odparł Rafał - Powiedziała swój motyw, możesz ją wypuścić.

- Co ty mówisz? - Ewelina chciała go spoliczkować, ale Rafał złapał ją za nadgarstek w ostatniej chwili. Dziewczyna prychnęła. - Widać, że się do niczego nie nadajesz. Poproszę chłopaków. - zwróciła się do Diany - A ty nie myśl, że ci się upiecze. To dopiero początek. 

35. Zemsta jest słodka

Załoga Aurory zgodnie z prośbą Filipa ochraniała Dianę. W niektórych momentach było to trudne, ale wzorowo wywiązywali się z zadania. Sobotnie przedpołudnie grupa postanowiła spędzić na leniuchowaniu pod drzewem figowca. Diana z Filipem byli już na miejscu i czekali na resztę. Nastolatkowie znajdowali się w niewidocznym miejscu, więc postanowili wykorzystać tę chwilę na czułości. Filip pogładził dziewczynę po policzku, a ona uśmiechnęła się zalotnie. Granatowłosy objął Dianę w pasie i przyciągnął do siebie. Niespodziewanie zza drzewa wyszły tajemnicze postacie. Jedna z nich uderzyła Filipa w głowę, a druga przyłożyła Dianie szmatkę do ust. Dziewczyna od razu zasnęła.

Obudziła się na statku. Była przywiązana do krzesła, a w ustach miała knebel. Obok niej kręciły się osoby, których nie mogła rozpoznać, bo mieli założone maski, kaptury i długie, czarne płaszcze. Do tego wszyscy rozmawiali w innym języku. Co się tu wyprawia?

- Wiecie co macie robić? - spytał się dowódca całej grupy.

- Nie zdradzić swojej tożsamości. Miedzy innymi. - odparła jedna z podwładnych.

- Moim zdaniem twój plan nie jest dobry. - powiedziała inna osoba.

- Ale ty jesteś męczący. - dowódca był lekko zirytowany.

Diana zaczęła się szamotać i za chwilę poczuła uderzenie w policzek. Zaczęła być tym wszystkim przerażona. Postać, która stała nad nią zadawała się być zadowolona. Diana coś powiedziała przez związane usta. Nieznana osoba wyciągnęła jej knebel.

- Co się dzieje? Gdzie ja jestem? - spytała się Diana.

- W tajemniczym miejscu. Nikt cię tutaj nie znajdzie. - Postać oglądała sobie paznokcie.

Różowowłosa nie poznała jej po głosie, ale domyśliła się, że to dziewczyna ze starszej klasy.

- Czego chcecie?

- Jest taka delikatna sprawa. Donosicielstwo nie jest dobrym rozwiązaniem. Chcemy ci to uświadomić. - Osoba popatrzyła Dianie w oczy. Dziewczyna dostrzegła dziwny błysk w tych brązowych oczach. To było przerażające.

- Mam nadzieję, że nie zrobicie niczego głupiego. Moi przyjaciele po mnie przyjdą.

- A może twój chłopak?

Diana spuściła głowę. Skąd ta osoba wie o mnie i Filipie? Postać uśmiechnęła się pod nosem.

- Przenieście ją do celi. Teraz zacznie się zabawa. - postać zwróciła się do swojej załogi. Jej plan powolutku się spełniał.

- Jak to - zniknęła? - Blanka była w szoku, gdy Filip powiedział jej o dziwnym zdarzeniu.

- Normalnie. Nigdzie jej nie ma. Może coś się jej stało? - chłopak podrapał się po bolącej głowie.

- Pomyśl logicznie - kto miałby ją porwać? Ona się w nic nie miesza. To najspokojniejsza dziewczyna jaką znam.

- Nie wiesz wszystkiego. Pamiętacie mój ostatni wypadek? - pozostali pokiwali twierdząco głowami. - Diana chciała wziąć sprawy w swoje ręce i doniosła na Ewelinę i Krzyśka. Wczoraj moja siostra mi powiedziała, że ona tego nie zrobiła i jak znajdzie tego donosiciela to z nim poważnie porozmawia. Boję się, że to jej sprawka.

- Myślisz, że ona i jej durna załoga porwała Dianę? Musimy o tym powiedzieć dyrektorowi.

- Nie, nie róbmy tego. Oni współpracują z Krzyśkiem i on może się na nas zemścić.

- Dramatyzujesz. - Pablo popatrzył na chłopaka z współczuciem - To co proponujesz?

34. Pomysł

Kamila szła spokojnie korytarzem. Miała bardzo interesującą informację, którą chciała przekazać Ewelinie. Cala załoga, jak zwykle po lekcjach,  przebywała w auli.

- Wiem kto doniósł - powiedziała Kamila, gdy do nich podeszła.

- Kto? - Ewelka podniosła brew.

- To Diana. Wygadała się przed Filipem. Nasze gołąbki tak były zajęte, że mnie nie zauważyli. Oni chyba ze sobą chodzą. - powiedziała to zdanie z pewnym lękiem.

- Wiem o tym. Widziałam jak się obściskiwali w świetle księżyca. - Ta informacja zszokowała innych. Jak można zadawać się z takim kretynem jak Filip?

- Tego donosu chyba tak nie zostawisz? - spytała się Joanna.

- Muszę się zastanowić, a najlepiej wychodzi mi to przy szermierce - Ewelina zwróciła się do Rafała - Idziemy.

Filip nadal rozmawiał z Dianą. Jednak musieli zmienić miejsce, bo przy wejściu do szkoły pojawiło się więcej osób. Teraz siedzieli pod drzewem figowca.

- Nie możesz nigdzie przebywać sama. Ktoś musi być przy tobie. - Filip był wyraźnie zaniepokojony całą sytuacją.

- Na przykład ty? - Diana uśmiechnęła się figlarnie. Chłopak pokiwał głową.

- Pamiętasz o czym mówiliśmy? Mamy ukrywać nasz związek.

- Przecież wiesz, że kiedyś wszyscy się dowiedzą. Powiedzmy chociaż Blance, Szymkowi i Pablowi.

- Dopóki sytuacja się nie uspokoi nie odstępujesz załogi na krok i się nie ujawniamy. Nie chcę cię narażać na złośliwości ze strony innych. - Filip wziął dłoń dziewczyny i ją pogłaskał. Zauważył na twarzy Diany smutek i rozczarowanie.

Ewelina z Rafałem trenowali szermierkę. Lubili razem ćwiczyć. Zresztą byli uważani za jednych z najlepszych osób z tego sportu, a dla Eweliny to było najważniejsze. Natomiast treningi były dla Rafała jedyną okazją, by zbliżyć się do swojej dziewczyny.

- Weź się postaraj. Musisz lepiej walczyć. - powiedziała lekko zirytowana Ewelka.

- Cały czas się staram.

Postanowili poćwiczyć uniki. Rafał zaaranżował taką sytuację. Skoczył do dziewczyny z mieczem, ale nie zdążyła odskoczyć i miecz obtarł jej ramię. Ewelina syknęła z bólu.

- Robimy przerwę. - powiedziała dotykając ramienia.

 - Nie gniewaj się. Pomasuję cię.
Rafał usiadł na podłodze za Ewelką i zaczął masować jej ramiona. Dziewczyna nie stawiała oporu i wyraźnie się zrelaksowała. Chwilę później jej oczy zabłysły i źrenice się rozszerzyły. To oznaczało tylko jedno.
 - Mam pomysł. Już wiem co zrobić. - powiedziała odwracając się do chłopaka.
 - Zaczynam się bać.
 - I bardzo dobrze. Pokażę Dianie, że ze mną się nie zadziera.
Ewelina wstała i szybko wybiegła z sali treningowej. Rafał ciężko westchnął. Przypuszczał, że ta zemsta będzie na prawdę wyrafinowana.